Verhuizen

27 jan-17
Nu ben ik dan eindelijk echt verhuisd. Ja, twee weken geleden eigenlijk maar die twee weken heb ik nog continu lopen verhuizen. Meubels op de juiste plek krijgen, dozen die al veel eerder waren verhuisd eindelijk eens uitpakken, spullen van het ene vertrek naar het andere verplaatsen, schuur op orde brengen om mijn fiets te kunnen gebruiken en zo meer. En naast dat natuurlijk wennen aan alle nieuwigheden, nieuwe plekken om mijn vertrouwde spullen te vinden, nieuwe gewoontes aanleren omdat die makkelijker werken in dit huis, oude gewoontes oppakken die dan toch nieuw voelen en zo meer.

Maar de grootste verandering en gewenning zit ‘m in de omgeving. Ik kom van het platteland, in the middle of nowhere, uit een klooster nota bene. En nu woon ik in een vrij grote plaats, Houten, het mag geen stad heten van mijn zoon, te midden van huizen en mensen.
Het indalen ging geleidelijk, de eerste twee nachten kon ik, gelukkig, bij mijn vriend slapen want de verwarming in mijn huis deed het niet, net toen de zon ook niet scheen dus het koelde af tot 10 graden. Toen dat verholpen was en ik dan eindelijk voor het eerst in mijn eigen bed op mijn nieuwe woonplek ging slapen beviel dat best goed, echter de volgende ochtend stond mijn directe buurman voor de deur, enigszins ontdaan, omdat hij die ochtend bij thuiskomst het voordeurslot geforceerd had aangetroffen. Een uur later staat de politie op de stoep met de vraag of ik iets gehoord heb want ze hadden een kluis van de muur getrokken, dat moest ik wel bijna gehoord hebben, niet dus. Ik krijg nog wat advies aangaande het beveiligen van het voordeurslot en dan is dat ook weer voorbij. Die nacht, de tweede nacht dat ik hier slaap, hoor ik ’s avonds een vaag geluid van door elkaar sprekende stemmen, ik concludeer dat er bewaking buiten staat en dat ze een radio aan hebben gezet om zichzelf wakker te houden, irritant maar ik heb niet de puf om overeind te komen en er iets over uit de raam te roepen. S’nachts om een uur of 4 als ik van de wc kom, beneden, ik heb helaas geen wc boven, zie ik een man op de stoep door het raampje van mijn voordeur staren, ik roep wat en staar terug. Na een enkele minuut taait hij af. En ik loop, toch wel met een verhoogde hartslag, terug naar mijn bed. Waar ben ik in hemelsnaam terecht gekomen.
Ik bezoek een buurtavond voor het creëren van een voedselbos, geef daar mijn telefoonnummer en emailadres af en na een paar dagen zie ik tussen de mails op mijn mobiel iets over fietsendieven in de wijk. Als ik de eerste sessie geef hier wordt er gebeld en omdat ik niet open doe wurmt de persoon iets door de brievenbus wat ik later vindt. Een moeilijk te identificeren voorwerp ter grootte van een muismat, zwart, maar dan met bolletjes en gaatjes, ik begrijp er niets van. De volgende dag wordt ik verrast door een man die behalve zijn ding voor de Nuon wil verkopen ook vraagt of hij even van mijn mobiel gebruik zou mogen maken omdat hij de zijne in de auto heeft laten liggen. Ik ben achterdochtig, toets zelf het nummer in, en vraag me naarstig af wat de Nuon of weet ik veel wie nu met mijn nummer kan. Een voicemail en na vijf minuten zoeken voor mijn deur naar nog een ander nummer belt hij weer aan, met iets meer verhaal zodat ik ‘m toch begin te vertrouwen. Later op de middag belt iemand aan of ik mee wil collecteren voor de hartstichting, nee, daar ben ik niet de juiste persoon voor, daar kan ik direct duidelijk in zijn. Inmiddels hoor ik van mijn buurman dat de kluis geen geld maar wapens bevatte, ‘ja, ik schiet’ zegt hij alsof hij het over voetballen heeft. Hij heeft inmiddels nieuwe sloten en een bewakingssysteem dus als ik nu iets hoor direct 112 bellen graag. Ik lijk wel in een film beland, zo’n Agatha Christie.
Dag wereld, sorry, maar ik ben geen beheerder meer en al heel lang zonder  Sherlock Holmes neigingen.
Ik kom uit een natuurlijke wereld waar alle verschijnselen met elkaar samenhangen en als vanzelf in een patroon van betekenis vallen.
Hier valt niets van te maken en het heeft ook niets met elkaar te maken. Dat geluid, s avonds bleek gewoon mijn wekkerradio te zijn die door de verhuizing tot leven gekomen was, het lapje, vertelde mijn vriend lag bij mijn auto, dus heeft waarschijnlijk een welwillende buur mij dit eigendom terug willen bezorgen, de fietsendieven bleken in Driebergen rond te stelen, sta ik op een mailinglijst waar ik niet op moet staan. En die man, midden in de nacht zal wel met een paar borrels achter de kiezen op weg geweest zijn naar zijn huis. Het voelt allemaal al weer een stuk veiliger.

Veel eksters vliegen hier rond, het is zaak om goed te observeren om het waardevolle te zien tussen alle onechtheid en shit. En eksters staan voor een poort naar andere dimensies.

Welkom Odilia.
In de Batavenpoort.

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

13 Responses to Verhuizen

  1. Lieve Odilia ik hoop dat je je heel snel stevig en natuurlijk verbonden voelt met jezelf en met jouw nieuwe omgeving. Het was gord jouw verhaal te lezen ❤

  2. Cornélie says:

    Ahh, heftig … en dus mooi …. welkom idd. in Houten wat ook een heeeeel rustig dorp kan zijn ;-).

  3. Elizabeth Baart says:

    Hoi lieverd, wat een enerverend begin zullen we maar zeggen. Mooi zoals je nieuwe omgeving dan je gevoel van nog-niet-veilig-voelen-op-de-nieuwe-plek weerspiegelde en wat heerlijk dat je al meer kan zakken nu. En super dat de eksters zich laten zien. Je zal zien dat, als jij er naar verlangt, de natuur en haar magie zich zal laten zien en voelen, ook in Houten 🙂 Dat dat zo is (maar dan in Rozenburg) ervaar ik nu ook te midden van industrie en scheepvaart. Love you en ik kom gauw een keer langs om jou en je nieuwe plek te omarmen!

  4. Mirjam says:

    Lieve Odilia, pffffff wat kan ik me indenken hoe de nieuwe leefplek voor jou op veel fronten echt wennen is en nog wel even zal blijven. Als je even behoefte aan rust en pure natuur om je heen hebt ben je altijd welkom bij ons.
    Ik weet ook dat je een sterke vrouw bent en open staat voor alles, maar ik snap goed dat dit heel moeilijk voor je is. Ik hoop dat je samen met je lieve liefde de wereld aan kan!

    Wie weet zien we elkaar snel weer eens.
    Voor nu een lieve warme knuffel en geluk gewenst!
    Mirjam (uit Maarn (-: )

    • Odilia van Doorn says:

      Dank je lieve Mirjam.
      We gaan elkaar zeker zien, misschien nog niet zo snel, eerst een beetje normaal leven op de rit 🙂 Knuffel voor jou.

  5. Sonja Veldheer says:

    Tjonge wat een verandering! Wat een overgang!
    Ik hoop dat je je plek zult vinden! Waarschijnlijk wel een rouwproces?

    Maar ik ga niet te veel vragen stellen. Op enig tijdstip moeten we elkaar maar eens ont-moeten.

    Wens je heel veel kracht en moed in dit proces!

    Hartelijke groet,

    Sonja

    • Odilia van Doorn says:

      Zeker Sonja, want ik heb jouw nieuwe woonplek ook nog altijd niet gezien.
      Maar nog even geduld, ik heb nu mijn handen vol met het inrichten van mijn nieuwe leven.
      Het ga je goed.

  6. Cobi Schilp says:

    Hoi Odilia, zeker een pittig begin, maar niets is wat het lijkt, zeg ik vaak tegen mezelf bij tegenslag.
    Ik wens je vele mooie, inspirerende momenten in Houten.
    En wat fijn dat de Rode Tentbijeenkomsten weer beginnen, nu in Houten.
    Warme groet, Cobi uit Werkhoven

  7. Monica Wijers says:

    Lieve Odilia, na een intensief weekend op Samaya kom ik jouw naam tegen en denk ik meteen aan het kleine kaartje dat ik ooit van je gekregen heb bij het afscheid van de opleiding holistic Pulsing. En natuurlijk het heerlijke recept van de cake die ik Odilia cake had genoemd. Wat leuk om je zo tegen te komen op internet. Hoe is het met je?
    Ook namens Sjaak, ook uit onze HP groep, een hele grote warme groet.

    Warme groet,
    Monica Wijers.

  8. Odilia van Doorn says:

    Dag Monica,
    Dat is inderdaad heel leuk, om je hier tegen te komen, jammer genoeg heb ik je op Samaya gemist. Jeetje ik moet eerlijk bekennen dat ik geen beeld bij je heb. Wat is dat al weer lang geleden die HP opleiding. Kun je me mailen en wat over jezelf vertellen, fotootje misschien? info@altheya.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *