Verbinding

Ik had een sessie bij een bijzonder mens en nou kom ik thuis als twee vrouwen met een kind. Een vrouw van 55, een van 34 en een kind van 4 en er loopt een gouden draad tussen onze harten. Zo:

In dat middelpunt, daar komen ze samen.
En zo kunnen alle mensen samen gaan, als de verbindingsdraad maar door/langs het centrum gaat.En dat centrum zou heel goed ‘liefde’ kunnen heten, ‘Godin’ kunnen zijn.
Niet God, want dat geeft heel duidelijk strijd en afgescheidenheid.
Ook al is er maar één God en zijn we daar allemaal op gericht, dan nog.
En misschien komt dat door dat God buiten onszelf gezocht en geplaatst wordt. Alleen als je ‘gek’ bent kun je denken dat je God bent. Anders ben je aangewezen op mensen met een speciaal lijntje naar God en die, wat zij zeggen, moet je dan geloven.
Dat kan natuurlijk niet. En nu is dat ook ineens helemaal duidelijk, alle verbindingslijntjes tussen mensen dienen door dat centrum te lopen. Daar ontmoet je de ander, daar ontmoet je jezelf èn iedereen.
Geweldig eigenlijk één centrale plek, een plein, waar je iedereen kunt ontmoeten. Dat was misschien ook wel de achterliggende gedachte bij de zin: Alle wegen leiden naar Rome. Of bij het idee dat je altijd gericht moet zijn op Mekka.
Maar…  Mekka is het niet, noch het St.Pietersplein in Rome, noch het Tahrir plein in Caïro, Hoog Catherijne in Utrecht, de Wallen in Amsterdam.

Is het wel een tastbare plek?
Kunnen we het misschien beter vinden langs de digitale snelweg? Is het dat wat we daar zoeken, met z’n allen, maar nog overduidelijk niet gevonden hebben? We noemen het World Wide Web, een netwerk van wegen.
Nou zit ik hier toevallig uit te kijken op een spinnenweb met een dikke spin erin.
Een web; allemaal verbindingsdraadjes met in het centrum… een spin? Meestal zit ze een beetje aan de rand van het web, en als er geen spin in het centrum zit is daar een gat, leegte. En een web wordt gebouwd om prooien te vangen, te conserveren en op te eten.

Ik moet zeggen, zo voelt het wel vaak als ik de internetbrowser start, van de ene mail in de andere, van het ene facebookberichtje naar het andere, een website hier en daar en binnen de kortste keren ben ik mezelf kwijt. Het voelt vaak wel als ingesponnen worden en tot voedsel dienen van…, van wie? Wie is de spin in dit World Wide Web? Of heeft die zich ook veilig ergens langs de zijlijn teruggetrokken zodat we hem/haar niet zien en nog makkelijker in het web verstrikt raken? Waar is het gat, de leegte, in het centrum van het web? Waar is überhaupt het centrum?
Alle digitale wegen leiden naar dingen die je juist niet wilt zien, zoals reclame voor weet ik veel wat, porno, virusdragers.
Waar is het centrum? Hoe en door wie wordt het web onderhouden? Heeft diegene wel weet van de leegte die hij/zij opvult om zieltjes te vangen, leeg te zuigen en uiteindelijk op te eten?
Ik vermoed van niet.
En zeg nou zelf: welk ander doel zou een spinnenweb kunnen hebben, dan de spin van eten voorzien?
Dus… is het wel een tastbare of zichtbaar te maken plek?
Moeten we het niet eerder juist buiten onze tijd en ruimte zoeken?Een plek die je op kunt zoeken in jezelf. Die dan extatische eenheidservaring of innerlijke vrede heet.
Een plek die je op kunt zoeken met elkaar. Die dan liefde of tantrische extase heet.
Een plek die je op kunt zoeken met velen. Die dan verwantschap of gemeenschap heet.
Een plek die we op kunnen zoeken met allen, hier op aarde. Die dan paradijs op aarde, koninkrijk Gods of hemel zou kunnen heten.
En ergens zijn we er allemaal naar op zoek, we zijn alleen hopeloos verdwaald in tijd en ruimte concepten, door te denken dat het werkelijk tastbaar of zichtbaar moet zijn, met een hoge, of nog hogere toren, met nog meer geluid, meer tierlantijnen, meer luxe, meer geld.
Maar zeg nou zelf: Dat zijn toch alleen maar dikke spinnen in hun web.

Het is niet tastbaar, niet zichtbaar. Je kunt er wegen voor vinden en zoeken en vinden. En je weet wanneer je het gevonden hebt… extatische eenheidservaring… liefde… verwantschap… de hemel op aarde…

Dit alles delend met een vriend en doorpratend, hoor ik hem zeggen: …dienstbaarheid aan de aarde…

Natuurlijk!
Hoe kan iets zo voor de hand liggends, zo ongezien blijven.
Het is de aarde, de bol waar alle verbindingsdraadjes doorheen of langs lopen, zij is het die ons allen verbindt. En inderdaad, ze is geen plek, of plein.
Ze is een Planeet, een Hemellichaam, Godin, Godin van gemeenschap, liefde, extase, eenheid, vrede, Godin van leven en dood.

Al onze verbindingsdraadjes dienen eerst naar Haar en dan pas naar de ander te gaan.

En zo is het.

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *