Oog in oog met een buizerd

Zondagmiddag 17.00 uur, ik loop een sluitrondje bij Samaya, alle gasten zijn weg, het huis is leeg. Ik sluit de deuren, doe de lichten uit en ineens hoor ik luid gerinkel in de gang die ik net verlaten heb. Mijn eerste gedachte is: heb ik iets aangeraakt wat wankel is komen te staan en nu valt? Ik loop terug en tot mijn verbazing hopt er een buizerd in de gang die op mijn aanwezigheid verwoed tegen de raam aan begint te springen waar hij, een stukje hoger, zojuist in gevallen is. Gevallen, vermoedelijk in zo’n duikvlucht met de poten vooruit om zijn prooi te kunnen pakken en direct een doorstart de lucht in te maken. Door de raam, in de gang beland, en ik verschijn als degene wiens territorium hij zomaar binnen gevallen is, dat is oppassen.
Ik heb vaker met binnen vliegende vogels te maken gehad op deze plek en praat dan altijd tegen ze aan, om ze gerust te stellen en ze luisteren dan ook altijd aandachtig, alleen verstaan ze me niet. Door deze ervaringen wijzer geworden en aangezien dit best een vreemde vogel is om in huis te hebben, begin ik spontaan in het Engels tegen het dier aan te praten, terwijl ik naar ‘m toe loop en onderweg een deur open zet, in de hoop dat ie de koude lucht bespeurt en naar buiten vliegt.

Mijn boodschap komt nog niet over en hij vliegt door de gang de hoek om richting de tuinzaal waarvan de deur gelukkig niet open staat. Ik loop erachter aan en zie ‘m aan zijn poten ondersteboven aan het plafond hangen zoals vleermuizen doen. Maar als ie mij dan weer ziet probeert ie wederom door de dichtstbijzijnde raam naar buiten te komen, waarbij een theelichtglaasje sneuvelt, en dan wordt ik boos. En in gewoon Nederlands laat ik ‘m dat horen, met een hartgrondig, OEN!, eindigend. Ik leg uit dat ie door de terrasdeuren naar buiten kan, doe ze allebei open en loop dan naar ‘m toe met als resultaat dat ie helemaal naar het andere eind van de gang vliegt.

Maar dan denk ik de oplossing te hebben gevonden, de raam bij de tuinzaal zet ik open, ik loop een rondje zodat ik ‘m van de andere kant nader zodat ie terug zal vliegen naar de tuinzaal, niet verder kunnend zal hij de open raam vinden en wegvliegen.

Bijna gelukt, hij landt tussen terras en tuinzaal en gaat daar ineengedoken tegen de raam aan zitten. Dat herken ik van alle andere vogels die ik eerder buiten moest zien te krijgen, het moment waarop ze begrijpen dat ze er vliegend niet uitkomen en zich overgeven. Deze buizerd had het best snel door, ik loop voorzichtig naar ‘m toe en hij kijkt me aan, alert, ik versta zoiets als: Oke ik geef me over, maar als er maar iets fout gaat dan ga ik over op de aanval. Het is tenslotte een roofvogel, dat begrijp ik wel. En ook weer uit ervaring met kleinere vogels weet ik hoezeer ze gaan fladderen zodra je ze vastpakt, ik schrik dan altijd, laat ze los en dan kun je van voorafaan beginnen met vertrouwen wekken. Dat is dus geen optie, zeker niet omdat deze vogel veel groter is en ook in zijn overgave nog altijd erg veel ontzag inboezemt. Bovendien houd ik niet van overmeesteren, ik houd van het respecteren van een ander wezen en van de natuurwetten. Dus ik benader ‘m in mijn kwetsbaarheid met een zuivere intentie te willen helpen. Ik steek mijn hand uit breng die onder zijn borst en buik op zoek naar zijn poten. Ik heb ooit zo’n valkeniersworkshop bijgewoond en ik zie voor me hoe deze buizerd op mijn hand staat zodat ik ‘m naar de open raam kan begeleiden. Als ie dan geen woorden verstaat dan wellicht wel plaatjes. Hij staat me toe, ik voel zijn warme lijf, zijn adem, zijn hartslag en vind zijn poten die ik om mijn vingers probeer te wurmen, hij beweegt zich los en ik krijg een nieuwe kans nu wetend dat ik zo’n poot daadwerkelijk moet vastpakken wil dit werken. Ik til ‘m op en… hij vliegt weg, richting tuinzaal, vindt de open raam en vliegt de vrijheid tegemoet. Als ik de raam afsluit hoor ik hoog vanuit de lucht de buizerd groet, dat indringende geluid waarmee iets in mijn buik altijd direct resoneert.

Nee, ik heb geen foto’s gemaakt, het was for my eyes only.
buizerd op paal
Oog in oog met een buizerd, the king of the air, hij heeft me diep geraakt.

Nu mag ik me wel gecertificeerd ademcoach noemen denk ik, het certificaat is ook al aangevraagd maar laat nog even op zich wachten.

Ik houd niet van overmeesteren, ik houd ervan om te doen wat in mijn vermogen ligt om je te bevrijden. En als je dan totaal in overgave bent, dan doe ik iets onhandigs zodat je op eigen kracht de opening vindt, je vrije ruimte tegemoet.

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

3 Responses to Oog in oog met een buizerd

  1. Cobi Schilp Werkhoven says:

    Oog in oog met een buizerd,mijn eerste reaktie, ik dacht hoe kun je weten dat ik dat net heb meegemaakt? Uitleg: roofvogels zijn voor mij heel bijzonder en voelen als beschermengelen, 1x letterlijk meegemaakt in een crisis. En alleen van de buizerd heb ik eens de aura kunnen zien. Sinds 2 weken op mijn fietstocht naar Odijk zag ik 3x een mooie grote lichte (vrouwtjes) buizerd op een paal langs het fietspad, ik deed haar geluid na en met haar eigen miauwend geluid vloog ze wat verder. Dit herhaalde zich de week daarna nog 2 keer.Iedere ontmoeting met een buizerd voelt als thuiskomen. Ik kan me heel goed voorstellen dat je intense ontmoeting met “jouw”buizerd, zo dicht bij elkaar, heel spannend was en je diep raakt. Kracht en vrijheid horen bij deze vogels, en ook bij jou.Nog vele mooie ontmoetingen.

  2. Nicole says:

    Mooi zeg…. zo’n machtige vogel aanraken…. Wow.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *