Herfstmijmeringen

Herfst, de zomer voorbij, tijd van toenemende donkerte, het zonlicht neemt af.

Herfst, tijd van vruchten en zaden, oogsten, verzamelen en dit alles klaar maken om te bewaren voor winterse tijden. Hoe gaat dat in het leven? Ook daar is een tijd van oogsten en die oogst behouden voor de toekomst. Soms is er zoveel te oogsten dat je het nauwelijks kunt verwerken, soms moet je zorgvuldig van alles verzamelen om de winterse tijden door te komen. En na verloop van tijd kunnen zomaar al je walnoten door de muizen opgegeten zijn, zo blijkt dat ook met dingen als pensioen te kunnen gebeuren.

Herfst, tijd van wind, storm en regen, wilde stormen, slagregens, wind waar je tegen op moet boxen of tegen aan kunt hangen. Takken die afvallen, bomen die omvallen, wat in de zomer nog stevig leek wordt nu ongenadig door natuurkrachten op de proef gesteld. Ineens wordt zichtbaar, voelbaar waar de levenskracht uit weggetrokken is. Zo kan het in de herfst van je leven ook te keer gaan, levens om je heen die wegvallen, lichamelijke gebreken die je beperken, onverwachte wendingen.

Herfst, tijd van vuur, kleuren, geel, oranje, rood, bruin, de zon keert zich naar binnen en laat zich weerspiegelen in het blad dat losgelaten wordt. Dit loslaten lijkt bijna doelloos, het brengt geen nieuw leven voort en toch zit er zoveel licht en energie in. Uiteindelijk zal het weer vruchtbare aarde zijn, voedingsbodem voor ander leven.
Loslaten, op de wind laten dwarrelen, als bladeren, de woorden waar levenswijsheid in zit. Kleurrijk zijn de daden waar levenservaring aan ten grondslag ligt. En het naar binnen keren van de zon uit zich in aanrakingen en blikken waar doorvoelde warmte uitstraalt. Soms weet je niet eens hoe waardevol het is, je laat het los en later zal blijken dat het vruchtbare voedingsbodem vormt voor ander leven.

Herfst, tijd van mysterieuze sferen, paddestoelen, spinnenwebben, geur van rotting, avondschemering, ochtendmist, de sfeer van mystiek en dood.
Af en toe is er dat ineens, lijken alle omstandigheden zich samen te pakken en het toneel te vormen van een andere dimensie. Confrontaties met en doorkijkjes voorbij  de dood, inzichten in het leven voorbij de materie.
In de herfst van je leven is er dat ineens, die vraag; is dit het nou, mijn leven, wat wil ik nog? Dierbaren die sterven, ziektes die zich aandienen. Ineens bevind je je in de schemer, in de mist, waar de dingen anders lijken dan ze normaal lijken te zijn. Ineens schijnt dat universele, alles verbindende er doorheen, waardoor de verbeelding een kans krijgt als in dromen en je boodschappen van een andere wereld, een andere orde kunt ontvangen.

Herfst

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *