Avocado’s, net mensen

Alweer een paar jaar geleden vertelde iemand me dat, als je avocadomoes maakt en je wil ‘m nog niet meteen opeten, je de pit erin moet doen om het wat langer houdbaar te maken. De avocado wordt dan minder snel bruin.

    Een dag of wat geleden snijd ik een avocado doormidden en terwijl ik dat doe constateer ik al dat ie nog niet zacht en lekker eetbaar is. Zonder enige verwachting leg ik ‘m doormidden gesneden, maar de twee helften nog wel aan elkaar vast, op de fruitschaal.

Vanmiddag, 3 dagen later, draai ik de helften van elkaar en tot mijn vreugde is ie helemaal oké en lekker. Als de pit er maar in blijft zitten, herinner ik me ineens weer. Blijkbaar herinneren zich al die avocadocellen dat ze avocadocellen zijn zolang de pit, de kern, de essentie van de avocado aanwezig is.

Mensen zijn in deze niet anders dan avocado’s. Om vitaal te blijven heb je de aanwezigheid van je kern, je essentie nodig, zodat al je cellen zich daaraan kunnen spiegelen en weten wie ze bedoelt zijn te zijn.

Dat is waarom ik van de essentie houdt en die graag wil verwoorden. Zelfs als alles in je leven tot moes lijkt, in losstaande stukjes gehakt en verdeeld voelt, zelfs dan kan het benoemen en aanwezig stellen van de essentie, je helpen om je weer mens te voelen, die ene unieke mens met jouw naam.
Dat is misschien ook waarom ik zo van avocado’s houd, je proeft de essentie.

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *