Vulkanologie

Ik ben op vakantie geweest naar Sicilië.
Aan de voet van de Etna, ben er ook op geweest. Machtig, hoog, bijzonder groots landschap. Ik waande me, daar, waar de wereld wordt gemaakt. Nou ja, in ieder geval, daar, waar het weer wordt gemaakt. Ik keek uit op 3000 m lager liggende steden, strand en zee. Ik zag wolken ontstaan en verdwijnen, zo voor mijn neus. Fascinerend.
Eén top, geel gekleurd aan de bovenkant, van de zwaveldampen, trok me. Het was de hoogste en er kwam rook uit.

Geen fysieke ongemakken, noch vermoeidheid konden me tegenhouden, ik voelde ze zelfs niet meer. Als door een magneet aangetrokken liep ik erheen, er steeds weer achter komend dat het toch nog iets verder was dan ik dacht. Op een goed moment, toen ik al aardig dichtbij gekomen was en stil stond, overviel ze me met haar grootse levende energie, zo, dat er spontaan tranen over mijn wangen biggelden. Heel diep van binnen voelde ik erkenning, herkenning.
Een paar dagen later hebben we een tocht gemaakt met een gids die ons veel over vulkanen wist te vertellen. Ik heb er het volgende van begrepen. Er zijn grofweg dode en levende vulkanen. En in de levende vulkanen onderscheiden zich 3 soorten vulkaanactiviteit.
Het Stromboli soort, een voortdurende activiteit die relatief weinig gevaar oplevert.
Het Vesuvius soort, waarbij zich in de berg druk opbouwt en de lava de bergwand van binnenuit verbrandt, zodat op een onverwacht moment de bergwand openbreekt en de lava met een vaart naar buiten stroomt, alles op haar weg vernietigend.
En, er is ook een zich naar boven banende lavastroom die dan ineens een doorgang vindt en prachtig omhoog spuitend vuurwerk produceert. Dit is het soort dat bergen opbouwt en wat bijvoorbeeld de Etna uit de zee heeft doen oprijzen.
De Etna, aldus onze gids, kent alle drie de soorten vulkaanactiviteit wat haar extra aantrekkelijk maakt voor vulkanologisch onderzoek.

Ik voel me verwant met vulkanen, daarom ook de foto van een vulkaan op de voorkant van mijn boekje ‘Mens zijn’.
En boven op de Etna werd dit verwantschap voor mij bevestigd.
Dit beseffend, gecombineerd met de informatie van de gids, kwam ik tot een waardevol inzicht.
Mijn leven kent tijden van vulkanische activiteit, ik voel de lavastromen in mijn binnenste. Maar, tot voor kort ging ik er vanuit dat er maar één soort vulkaanuitbarsting bestond, het alles vernietigende soort.
Het soort dat na jaren vruchtbare aarde oplevert, dat wel, maar in het moment vooral leert loslaten.
Dat had ik al eens beleefd, al het opgebouwde loslaten. Ontworteld, met weinig tot niets opnieuw beginnen.
Dat, wilde ik niet nog eens.
Maar ja, daar is dan wel die inwendige lavastroom, die een weg zoekt naar buiten.
Ineens, door die gids, kwam ik tot het besef dat er ook vulkaanactiviteit is die bergen kan opbouwen.
Ineens, weet ik, dat dit ook in mijn leven tot de mogelijkheden behoort.
Ik ben als de Etna en berg alle soorten vulkaanactiviteit in mij.
‘Dieper dan het diepste dal keert alles om en sta je op de top van je eigen berg’, dat schreef ik eens.
Afdalen in de kraters van je ziel, om de weg vrij te maken voor de lavastroom naar boven, heeft toch zin.
Het biedt de mogelijkheid tot respect afdwingend vuurwerk en het bouwt bergen op.
Bergen van waaruit je gigantisch mooi en groots uitzicht en overzicht hebt. En waar je je kunt voelen, als daar, waar de wereld wordt gemaakt.
Ze heeft mijn hart gewonnen, Mount Etna.

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *